Intervju Dèsirée 34
De camino a un puesto de formación o prácticas
Dèsirée gick aldrig ut gymnasiet och levde länge på aktivitetsersättning. Hon fick sedan avslag på sjukersättning och ekonomin har varit svår. Hon har också valsat runt bland olika myndigheter och inte känt att hon hade möjlighet att påverka sitt eget liv.
Tack vare sin coach i Lumena-projektet har hon fått stöd i kontakt med myndigheter och är mer positivt inställd till livet och får hjälp med att söka en praktik på distans på 25%.
¿Cómo vivía antes de incorporarse a Lumena?
En el último año he trabajado bastante, he empezado fisioterapia y hace dos años fui a tratamiento para quitarme la morfina. Me daban morfina para el dolor con remautismo.
¿Cuál era su situación económica y de vivienda antes de unirse al proyecto?
Me trasladé hace casi diez años. En aquella época tenía la compensación por actividad, así que me iba bastante bien porque es una compensación decente. Podía permitirme cuidar de mí misma y de mis gatos, pero cuando cumplí 30 años me denegaron la prestación por enfermedad. Entonces mis finanzas empeoraron y luego, cuando llegó la corona y subieron todos los precios, se convirtió en un caos en mis finanzas.
¿Cuáles han sido las consecuencias para usted?
Ya no puedo permitirme cuidar de mis gatos, mis padres lo hacen por mí. Tampoco puedo permitirme comer más de una vez al día. Cuando como, tengo que asegurarme de que sean proteínas baratas. Debido a mi enfermedad hepática, no puedo comer alubias ni otras cosas baratas, así que compro sobre todo carne picada o pollo. No puedo permitirme comprar un trozo de carne, por ejemplo. Hace cuatro años que no lo hago porque es demasiado caro.
Antes del proyecto, ¿sabías qué derechos tenías a diferentes cosas, como la posibilidad de recibir apoyo coordinado u otras intervenciones? ¿Tenías algún conocimiento al respecto?
No mucho. Tengo asistencia social, ayuda para la vivienda y asistencia a domicilio. La asistencia a domicilio también es un problema, si empiezo a trabajar y gano más de 12.700 SEK, tendré que pagar la asistencia a domicilio, que son dos mil quinientos al mes.
¿Cómo te has enterado de que funciona así?
Sobre todo Google. He aprendido un poco a través del centro de actividades Trappan, y mi apoyo a la vivienda me ha ayudado un poco. Mi madre también me ha ayudado mucho a conseguir información.
¿Cómo fueron tus estudios antes de unirte al proyecto? ¿Mencionó antes de la entrevista que nunca terminó el bachillerato?
No, nunca terminé el bachillerato y no me dejaron estudiarlo en Komvux. Hice un año de formación profesional, pero tuve una recaída extrema en el segundo año y tuve que dejarlo. Fue la última vez que ese programa estuvo disponible, así que desgraciadamente no pude repetirlo al año siguiente. Era un programa de UX que enseñaba cómo trabajar con sitios web y cómo se diseñan, y sobre todo quería dedicarme más a la adaptación a la discapacidad porque así podría utilizar mis discapacidades para algo positivo.
¿Qué oportunidades sentía que tenía de influir en su propia vida antes del proyecto?
Ninguna en absoluto, era sobre todo "ahora estoy en esta situación y no tengo nada que hacer". He estado muy deprimido y tengo en mi haber varios intentos de suicidio
¿Por lo que acabas de mencionar?
Sí, en parte eso, en parte los traumas por los que había pasado. Pero sentí que era la única manera de salir de la situación.
He estado muy deprimido y tengo varios intentos de suicidio en mi haber.
¿Así que tuvo la sensación de que varias agencias le decían "esto es lo que hay" en lugar de decirle cuáles eran las posibilidades, si no he entendido mal?
A menudo ha sido indiferente, "sí, eres uno de tantos". También he sentido que es más importante lo que dicen los médicos que lo que yo digo que está pasando en mi vida, no hay nada en profundidad sobre cómo me siento o lo que quiero hacer. Y cuando he hecho sugerencias sobre lo que podría intentar, me han dicho: "Pero eso no parece creíble, no es posible, no va a suceder, así que puedes dejarlo".
También he descubierto que es más importante lo que dicen los médicos que lo que yo digo que está pasando en mi vida, no hay nada en profundidad sobre cómo me siento o lo que quiero hacer.
Esta pregunta enlaza un poco con lo que ya nos ha contado, pero ¿se ha sentido escuchado?
En los servicios sociales me siento escuchada, tengo una trabajadora social estupenda. Fue después de la última vez que me hospitalizaron en psiquiatría. Entonces pusieron muchas instancias. Alguien vino a la clínica y luego conseguí un asistente social en el centro de asistencia social del municipio de Sollentuna. Entonces me enteré de la existencia del centro de actividades Trappan y de que podía empezar a ir allí para tener algo que hacer durante el día. Y mi asistente social me ha apoyado y me ha dicho que si quiero hacer algo más, puede ayudarme con eso.
¿Cómo se involucró en el proyecto?
Fue a través del Servicio Público de Empleo y del Organismo de la Seguridad Social; también participó el trabajador social. Fue a través de una reunión del SIP (Plan Individual Coordinado). Fue entonces cuando surgió el tema de la formación en el trabajo. Dijeron que podía encajar porque tengo las dificultades que tengo.
¿Considera que ha recibido un apoyo coordinado?
Ahora solo tengo contacto con mi tutor en Lumena, así que me siento bien por no tener que discutir con la Seguridad Social.
Ahora solo tengo contacto con mi tutor en Lumena, así que me siento bien por no tener que discutir con la Seguridad Social.
¿Qué ha hecho por su salud?
Ahora estoy mucho mejor, he recuperado la creatividad y he vuelto a pintar. Tenía mucho miedo del presupuesto y de cómo me las arreglaría.
¿Hay algún acontecimiento en particular que le haya hecho extra visto y oído. ¿Estoy pensando en esto con el trato compasivo?
"Sí, cuando estoy en el centro de actividades de Trappan, el personal me anima mucho. Si estás muy cansado, no te presionan, haces lo que puedes. Simplemente se alegran de que vayas y creo que eso sienta muy bien.
Es el centro de actividades al que voy ahora en vez de trabajar, porque estoy en casa desde que acabé el instituto.
Ya me parecía aburrido antes, cuando cobré la compensación por actividad y pregunté "¿hay algún sitio al que pueda ir cuando pueda?". para poder conocer a otras personas en lugar de quedarme sentada en casa, obtuve la respuesta de la Agencia de la Seguridad Social "no, no hay nada de eso para alguien en tu situación". Fue un poco "no, siéntate en tu piso y no hagas nada".
¿Desde cuándo participa en el proyecto?
Sólo dos meses pero creo que mi preparadora laboral está trabajando muy bien y me ha sugerido que solicite la prestación por enfermedad en 50% porque sólo iba a solicitar 25% pero me ha dicho que también necesito recuperación.
¿Tiene ahora un plan con el que se sienta cómodo?
Sí, mañana tendré una llamada telefónica con mi tutora, que me hablará un poco más detalladamente de los lugares en los que ha solicitado prácticas. Ha solicitado plaza en algunos centros de contacto municipales y cosas así. Entonces quizá pueda sentarme un poco fuera de casa y trabajar si tengo un mal día, aún puedo trabajar.
¿Qué aspecto tiene el futuro si hablamos de él?
Empiezo a ver la luz al final del túnel. Tengo la sensación de que algo va a pasar y eso es muy bonito. Sigo preocupada por la economía, pero por suerte me voy a vivir con mi novio el año que viene. Dice "si no puedes trabajar, yo me encargo" porque gana muy bien.
Empiezo a ver la luz al final del túnel. Tengo la sensación de que algo va a suceder y eso es muy agradable.
¿Siente cierta confianza en el futuro?
Sí, me siento así, llevo mucho tiempo luchando.
Elogios al proyecto: ¿hay algo que crea que podría mejorarse?
La zanahoria más grande era si se podía arreglar la indemnización, porque es imposible conseguir la indemnización que tiene de la Agencia de la Seguridad Social.